ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

 

Δυστυχώς μια νέα κρίση ταλαιπωρεί αυτό τον καιρό την τοξοβολία. Αυτή τη φορά μάλιστα θα συρθεί το άθλημα στα αθλητικά δικαστήρια, με κίνδυνο να υποστεί δημόσιο διασυρμό. Όμως γι’ αυτό δεν φταίει κάποια μεταφυσική κακοδαιμονία, αλλά μόνο οι άστοχες προσεγγίσεις της Ομοσπονδίας σε διοικητικά και αγωνιστικά θέματα· αυτό δε έχει ως αποτέλεσμα εκτός των άλλων ένα ανεπαρκές αγωνιστικό πρόγραμμα, μία μέθοδο κατηγοριοποίησης που, εκτός του ότι είναι ανεδαφική, θα κάνει τους αγώνες Α΄και Β΄ κατηγορίας τόσο ολιγομελείς και φτωχούς σε αγωνιστικό, ανθρώπινο δυναμικό, ώστε να φαίνονται σαν μικρές, αποτυχημένες περιφερειακές διοργανώσεις και αντί για την προαγωγή του αθλήματος θα φέρει αναπόφευκτα τη συρρίκνωσή του. Η άρνηση δε της Ε.Φ.Ο.Τ. να αναγνωρίσει στους διασυλλογικούς αγώνες για την Γ΄κατηγορία τις επιδόσεις, ώστε να μπορούν οι αθλητές να αλλάξουν κατηγορία όταν το δικαιούνται, με τη δικαιολογία ότι δεν το επιτρέπει ο νόμος, αφαιρεί αγωνιστικές μέρες από τους αναγνωρισμένους αγώνες για την Α΄και Β΄. Ο νόμος όμως αναφέρεται στους αγώνες της Ομοσπονδίας μόνο ως προς το ότι αναγνωρίζει τη δραστηριότητα των συλλόγων για να έχουν δικαίωμα ψήφου. Ως επιστέγασμα όλων αυτών ορίζονται εθνικές ομάδες με κατ’ εκτίμηση επιδόσεις, που ποτέ δεν έγιναν σε αγώνες. Εκτός αυτού όμως, και ίσως αυτό να είναι και το χειρότερο, δεν γίνεται αντιληπτό από τους εμπνευστές αυτής της μεθόδου πρόκρισης γιατί προκαλείται η πλήρης δυσαρέσκεια έως και η οργή των Συλλόγων. Πρέπει να γίνει κατανοητό από την Ομοσπονδία ότι η κριτική είναι δημοκρατικό και εποικοδομητικό μέσον για βελτίωση. Η διεκδίκηση και η προάσπιση των δικαιωμάτων συλλόγων και αθλητών δεν είναι μια υστερόβουλη και αξιοκατάκριτη πράξη και σε καμιά περίπτωση δεν είναι μία διχαστική διαδικασία που να μας οδηγεί στο «Εμείς» και «Αυτοί». Είμαστε μόνο «Εμείς», η τοξοβολία. Βέβαια, θα πρέπει τα λάθη μας να μας δείχνουν τον σωστότερο δρόμο και όχι να μας οχυρώνουν πίσω από μια πεισματική και στείρα άρνηση.

            Ο Σύλλογός μας στο πλαίσιο της βελτίωσης και ανάπτυξης του αθλήματος, και κατόπιν προτροπής του Προέδρου της Ε.Φ.Ο.Τ., υπέβαλε γραπτώς προτάσεις για αγωνιστικά και διοικητικά θέματα. Οι προτάσεις μας θα μπορούσαν να είναι ριζικά διαφορετικές από την ομοσπονδιακή πρακτική. Όμως, προσπαθήσαμε να τις εντάξουμε στο πνεύμα των εγκυκλίων της Ε.Φ.Ο.Τ., για να έχουν τη μεγαλύτερη δυνατή εφαρμογή. Η απάντηση σε αυτή την προσπάθειά μας ήταν η έκδοση από την Ε.Φ.Ο.Τ. μιας νέας μεθόδου πρόκρισης για την Εθνική, χειρότερης και πιο διαβλητής από την πρώτη, χωρίς να ληφθούν υπόψη ούτε στο ελάχιστο οι προτάσεις μας. Είναι γεγονός ότι αφενός μεν εμείς δεν ισχυριζόμαστε πως ό,τι προτείναμε δεν επιδέχεται βελτιώσεων, αφετέρου δε η Ομοσπονδία μπορεί να επιλέγει συνεργάτες και μεθόδους διοίκησης, αδιαφορώντας αν εκτίθεται ή αν ενεργεί βλαπτικά για το άθλημα. Δημιουργούνται όμως κάποια εύλογα ερωτήματα, όπως: Αν αυτές είναι οι επιλογές της, γιατί ζητάει από τους Συλλόγους προτάσεις, τις οποίες στη συνέχεια αγνοεί παντελώς; Γιατί δεν αφήνει να κριθούν οι ικανοί από τους επόμενους αγώνες, αλλά έχει την εμμονή να σχηματίσει εκ των προτέρων μια Εθνική Ομάδα, όταν μάλιστα δεν προτίθεται να στείλει αποστολή στους επικείμενους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες Κλειστού Χώρου; Αν στην Ε.Φ.Ο.Τ. υπάρχει η εντύπωση ότι με αυτόν τον τρόπο εκτονώνονται οι αντιδράσεις των συλλόγων και οι κρίσεις, είναι για μια ακόμη φορά σε πολύ λάθος δρόμους. Εφόσον λοιπόν θέλει την πρόοδο του αθλήματος, και δεν θέλουμε να το αμφισβητήσουμε, θα πρέπει να κάνει τομές και αλλαγές, γιατί αλλιώς ένα δάχτυλο θα της δείχνει το φεγγάρι και η Ε.Φ.Ο.Τ. θα συνεχίσει, όπως εδώ και πολύ καιρό, να κοιτάζει το δάχτυλο και το άθλημα θα βυθίζεται.

 

Από την Τετραπτερυλλίδα